خدایان در جمع ما؛ رابرت دنیرو - بخش اول

اصل و نسب دنيرو بيشتر ايرلندي‌ست تا ايتاليايي، با اين حال به نظر مي‌رسد كه چهره، خلق و خو و كم رويي‌اش را از پدر و پدربزرگش به ارث برده باشد. هركسي مي‌تواند اثري را كه رابرت پدر با بارها و بارها از نو كشيدن نقاشي‌هاي اكپرسيونيستي انتزاعي خود بر پسرش گذاشت در حالات دنيروي پسر ببيند. همانند براندو، دنيرو هم موفق شده اسلوب و روش خاص خودش را بنا كند، چراكه تمهيدات او در رابطه با هر نقش به جاي اينكه پايه و اساسي كاربردي و قابل استعمال در بازيگري باشد واجد نوعي غرابت براي هر هنرپيشه دوران مدرن است.

امپاير:
داري با من حرف مي‌زني؟ خب، من تنها كسي‌ام كه اينجاست. همكاري با مارتين اسكورسيزي درهشت فيلم كافي بود تا از رابرت دنيرو تمثيلي ديرپا و استوار بسازد. به راستي هم كه تبديل شمايل گمراه، خون‌ريز و متلاطم تراويس بيكل راننده تاكسي به يك نوع هوشياري ترسناك اما شيفته‌كننده و دركنار آن، بازي‌اش در گاو خشمگين بر شهرت راستين او به عنوان بزرگترين بازيگر نسل خود صحه مي‌گذارد. سواي اين‌ها 56 اثر ديگر وجود دارد كه در همكاري او با كارگردانان ديگر از جمله كوپولا، لئونه، كازان، تارانتينو، دي‌پالما، چيمينو و برتولوچي ساخته شدند.
چيزي كه ماريو پوزو سال‌ها پيش درباره دنيرو گفت هنوز هم قابل درك است: او نمي‌تواند شكسپير بازي كند و نمي‌تواند كمدي بازي كند. بديهي‌ست كه دنيرو خود هم هيچ‌گاه آن‌چنان تمايلي به بازي در فيلم‌هاي شكسپيرمحور نداشته است. خب كه چه؟ او هيچ‌وقت تمايل به بازي در نقش كاركترهاي پيشا قرن بيستمي هم نداشته است. تبديل شدن به آن‌ها و مسكن گزيدن در آن‌ها مبالغه‌آميز است، او نمي‌تواند با‌ آن آدم‌ها در ميكده‌ها و كافه‌ها يا در شهرهاي صنعتي و يا يك باشگاه بوكس معاشرت كند و آن‌ها را زير نظر بگيرد. خاستگاه كار دنيرو در دگرگون شدن به سمت و سوي يك آمايش پر از جزئيات است. مشاهده و همدلي‌اي كه ذهن رها شده‌ي او را به سمت بداهه‌سازي‌ سوق مي‌دهد (بارزترين مثال از اين نكته در فيلمنامه راننده تاكسي هويداست: تراويس در آينه با خود صحبت مي‌كند و دنيرو هم خود آن كلمات را مي‌يابد) و از آن‌جايي كه او ذاتا آدم عياش و شوخ و شنگ و بذله‌گو‌اي نيست پيش از آنكه جاي پايش را در كمدي پيدا كند با كمي دردسر مواجه مي‌شود. كاري كه او مي‌تواند بكند - به قدري پرقدرت كه بر روي بعضي از بازي‌هاي ملايم‌تر و نجيبانه و سرگرم‌كننده‌ او سايه انداخته - نمايش غضب و ديوانگي‌ست. زماني كه قصد اين‌كار را كند، نتيجه‌ش تصويري به غايت بي‌تعارف و عريان در دهشتناكي خود است.
ما به او به عنوان بازيگري نگاه مي‌كنيم كه تجسم رئاليسم فيزيكي و احساسي در دهه 70 سينماي خياباني بود - زماني كه نگاه فيلمسازان معطوف به مكتب اگزيستانسياليزم و هرچيز مهيج و محركي بود - دنيرو دنيروي خشونت، نااميدي و آزادي‌هاي سلب شده بود تا دنيرويي كه كم كم سنش بالاتر مي‌رود و نفس راحتي مي‌كشد. از طرفي جاه‌طلبي‌اش در ورود به كمدي‌هاي جريان اصلي و متهم كردن‌ او به ولخرجي در استفاده از استعدادش، ذره‌اي از حرارت و هيبتي را كه درمورد او مدت‌هاست مورد احترام و تحسين همهگان است سرد نكرده، هيبتي كه اتمسفر تاريك و جذابيت خطرناكش هيچ‌وقت خدشه‌دار نشده است.
ميزان نبوغ يك بازيگر با تاثيرش بر مخاطبان،همتايان و بازيگراني كه بعد از او مي‌آيند سنجيده مي‌شود. تقريبا هميشه براي بازيگر بااستعداد نتيجه چيزي جز دستاني پر از اجراهايي خوب در فيلم‌هاي مهم زمانه خود نبوده است. دنيرو هم اينگونه اهميت پيدا مي‌كند، كافيست تنها نگاهي به او در دهه سوم زندگي‌اش بيندازيد: جاني بوي وراج، بي‌پروا و بي‌اعتناي خيابان‌هاي پايين شهر و دنيرويي كه در اين نقش مي‌درخشد و خيلي زود مسير صعودي‌اش را به سوي ويتو كورلئونه جوان در پدرخوانده 2 باز مي‌كند. پس از آن تراويس بيكلي را داريم كه تنهايي و نامتجانسي‌اش با شهر را با به راه انداختن قتل‌عامي خشمگينانه به توان مي‌رساند. پس از آن نوبت شكارچي گوزن مي رسد و مردي كه سعي دارد در بحبوحه همه هرج و مرج ها و هجوم اغتشاش‌ها رابطه دوستي‌اش را در امان نگه دارد. و نهايتا مردي كه به شكلي دردآور با تمام شياطين حسادت‌هاي جنسي‌اش روبه‌رو مي‌شود؛ ذكوري ناسازگار با حالات خويش، از خود گريزي ساديست/مازوخيست و بالاخره بوكسوري به نام جيك لاموتا در گاو خشمگين.
اصل و نسب دنيرو بيشتر ايرلندي‌ست تا ايتاليايي، با اين حال به نظر مي‌رسد كه چهره، خلق و خو و كم رويي‌اش را از پدر و پدربزرگش به ارث برده باشد. هركسي مي‌تواند اثري را كه رابرت پدر با بارها و بارها از نو كشيدن نقاشي‌هاي اكپرسيونيستي انتزاعي خود بر پسرش گذاشت در حالات دنيروي پسر ببيند. همانند براندو، دنيرو هم موفق شده اسلوب و روش خاص خودش را بنا كند، چراكه تمهيدات او در رابطه با هر نقش به جاي اينكه پايه و اساسي كاربردي و قابل استعمال در بازيگري باشد واجد نوعي غرابت براي هر هنرپيشه دوران مدرن است. اما، باز هم همانند براندو، او دست‌پرورده استلا آدلر است و تحت تاثير او، كسي كه به شدت مخالف ايدئولوژي خودشناسي و شيوه بازيگري متد لي استراسبرگ بود. دنيرو تنها در يك دوره به شكل موقت در آموزشگاه اكتورز استوديو  كه استراسبرگ عضوي از آن بود به تحصيل مشغول شد، آن هم زماني كه معاصراني مثل پاچينو در دهه 60 نيويورك پرآوازه شده بودند و اين شايد تنها دليلي بود كه دنيرو را مشتاق فعاليت در اين استوديو كرد. در اپيزود تلويزيوني‌اي كه تحت عنوان رابرت دنيرو در اكتورز استوديو در سال 1998 از شبكه براوو پخش شد ما دنيرويي را مي بينيم كه با احتياط خود را از مابقي شاگردان استوديو جدا كرده و از پيوستن به اين صنف خودداري مي‌كند. پاسخ‌هاي موقرانه او درباره اينكه چگونه "فضاي نقش را حفظ كند"، "در لحظه عمل كند" و "موزون و هماهنگ اجرا كند" به شدت تخصصي و از هم تفكيك شده‌اند و بيشتر از آنچه كه در مصاحبه‌هاي عجيب‌اش از او ديده‌ايم واضح و قابل درك‌اند، انگار كه مكتب او تنها تعريفي يك‌خطي داشته باشد: "كافيست فقط بلند شوي و انجامش بدهي." از يك نظر مي توان ادعا كرد كه او وجوه اشتراك بيشتري با مكتب سنتي لارنس اليويه افسانه‌اي دارد، كسي كه مشهور است براي ساخت پيكره يك كركتر ابتدا به دنبال كفش مناسب براي او مي‌گشته است. دنيرو با اندوخته‌اي از لباس‌هاي مختلف و متعلقات جالب توجه‌اش براي هر نقش (كه اخيرا كلكسيوني از آن‌ها را براي نگهداري به موزه فرهنگستان تصاوير متحرك آمريكا در نيويورك پيشنهاد كرده است) شلوار جين و بوت‌هاي پل شريدر را براي نقش تراويس بيكل كه خود ديگري از اين فيلمنامه نويس است انتخاب كرد، در يك سمساري كت مناسب جيك لا موتا را پيدا كرد و در يك حراجي در برادوي هم لوازم مربوط به روپرت پاپكين را يافت.
ادامه دارد ...

ويسنا فولادي
نظرات
امير سه شنبه 2 دي 1393 شاه رابرت
5 0
پاسخ

پوري يا سه شنبه 2 دي 1393 بي اغراق دنيرو در مجموع قويترين بازيگر زنده هاليوود هستش، و در رقابتي تناتنگ، رقيب قدرمندش ، پاچينوي فراموش نشدني رو با اندک فاصله اي کنار ميزنه!
گاو خشمگين، راننده تاکسي، پدرخوانده، مخمصه، شکارچي گوزن از نمونه هايي هستند که قدرت بازيگري دنيرو در اونها بيداد ميکنه!
7 0
پاسخ
بچه چيذرم پنجشنبه 4 دي 1393 بي اغراق پاچينو در مجموع بازيگر بهتري است

آراز چهارشنبه 3 دي 1393 مطلب خوبي بود ، ترجمه اش هم روان و بي دست انداز
2 0
پاسخ

پژمان شادمهر يكشنبه 28 دي 1393 دنيرو اوج هنر نمايي خود در اجراي نقش هاي متفاوت را در فيلم سلطان کمدي اسکورسيزي به نمايش گذاشت ولي راننده تاکسي و گاو خشمگين يه چيز ديگس...
0 0
پاسخ

نظر خود را بنویسید:
عضویت در خبرنامه 7فاز

برای اطلاع از مطالب جدید 7فاز ایمیل خود را وارد نمایید.


مطالب مرتبط
















































گفتگو با جونا هيل

15فروردين1393 1

استفاده از تمامی مطالب 7فاز تنها با ذکر منبع و درج پیوند مجاز است.

طراحی، پیاده سازی و پشتیبانی وبسایت توسط گروه ماز