یادداشت پویان عسگری درباره سریال «Big Little Lies/ دروغ‌های کوچک بزرگ»

عجب اثر دهشتناك و مريضي است اين «دروغ‌هاي كوچك بزرگ». محصول جديد شبكه اچ‌بي‌او كه هم مي‌توان آن را يك «ميني‌سريال» هفت قسمتي دانست و هم يك فيلم شش ساعته طولاني.
7فاز:
عجب اثر دهشتناك و مريضي است اين «دروغ‌هاي كوچك بزرگ». محصول جديد شبكه اچ‌بي‌او كه هم مي‌توان آن را يك «ميني‌سريال» هفت قسمتي دانست و هم يك فيلم شش ساعته طولاني. يكي از مهمترين آثار فمنيستي فرهنگ آمريكايي در هزاره سوم كه به شكلي واقعي و البته آزاردهنده، نمايشگر «دارك سايد» ملتهب و در آستانه انفجار زنانه است.
«دروغ‌هاي كوچك بزرگ» در عين حال در مرز بين يك كمدي سياه بي‌خيال و يك ملودرام معذب و مضطرب قرار مي‌گيرد. بنا به سنت برآمده از «تويين‌پيكس» ديويد لينچ، اينجا هم شاهد شبكه‌اي از روابط غيرعادي و مضحك در يك شهر كوچك هستيم. جايي كه همچون «مخمل آبي» لينچ، ظاهر اثر لبالب از آفتاب و نور شده و در باطن زخم‌هايي كهنه از جنس عقده، لباس آزرم و جنون بر تن شخصيت‌ها نشان‌ده است. «دروغ‌هاي كوچك بزرگ» اما برخلاف رويكرد معمول لينچ، داستان معمايي‌اش را بر مبناي ابهام و گنگي، پيش نمي‌برد. همه چيز پاسخ و فرجام سرراست خود را پيدا كرده و البته شيطنت‌هايي هم بين شخصيت‌ها جريان دارد كه بدون جواب باقي مي‌ماند.
از طرف ديگر «دروغ‌هاي كوچك بزرگ» از نظر دستيابي به فاجعه در دل واقعگرايي، و نمايش كودكان وحشتزده و مرعوب جهان بزرگسالان، يادآور فيلم‌هاي اصغر فرهادي و بخصوص «جدايي نادر از سيمين» است. و خب طبيعتا با توجه به تفاوت سانسور در دو فرهنگ، خالق «دروغ‌هاي كوچك بزرگ» با اتخاذ لحني بروتال‌ و شخصيت‌هايي رنجورتر، به حد واقعي‌تر و گستاخانه‌تري از نمايش پليدي، تعفن و چرك پيرامون انسان اين روزگار دست مي‌يابد. جايي كه هر دروغ، مقدمه‌اي براي دروغ بعدي است و گارد دفاعي هر فرد براي محافظت از پيكره دروغ‌هاي شخصي‌اش. در روزگاري كه سينماي جريان اصلي آمريكا، اخته و خنثي و بي‌خاصيت به كارش ادامه مي‌دهد، «دروغ‌هاي كوچك بزرگ» بهترين ملودرام‌هاي خطرناك اروپايي، از جنس ملودرام‌هاي آكنده از جنسيت پدرو آلمودوار را بخاطر مي‌آورد. و خب «تم» اصلي داستان و آن چيزي كه سبب نام «دروغ‌هاي كوچك بزرگ» شده هم يك «تم» آشناي آلمودواري است؛ «پنهانكاري». با اين تفاوت كه «دروغ‌هاي كوچك بزرگ» جايي به پايان مي‌رسد كه فيلم‌هاي پدرو آلمودوار تازه كار خود را آغاز مي‌كنند.
تدوين «دروغ‌هاي كوچك بزرگ» درخشان است و از بهترين نمونه‌ها در ميان آثار قرن تازه. شكل استفاده از شات‌هاي لحظه‌اي و نمايش چند «فريم» براي ساختن ذهن كابوس‌گونه شخصيت‌ها، نمايانگر نبوغ و بداعتي ويژه در «برش» يك اثر تصويري است. همان‌طور كه استفاده از «ساوند ترك»هاي بجا و تاثيرگذار، علاوه بر فضاسازي كلي، وجه دلخراش و تكان‌دهنده «عاطفي» اثر را تشديد و موكد مي‌كند.
پويان عسگري
نظرات
علي يكشنبه 27 فروردين 1396 مرسي بابت معرفي اين سريال. قسمت اولشو ديدم . پتانسيل اينو داره که جزو بهترين سريال هاي عمرم قرار بگيره
1 0
پاسخ

پريسا پنجشنبه 11 خرداد 1396 بچه‌ها آيا اين سريال صحنه‌هاي بي‌پرده و جنسي زياد داره؟
چون با توجه به تعريف آقاي عسگري قصد ديدنشو دارم ولي از سريالهاي که سازنده‌هاشون يه جوري بيش از حد داستان و اجرا رو اروتيک و گاهي هرزه و بيمار مي‌کنند خوشم نمياد.
مثل بلک ميرور (آينه سياه) که بعد چند قسممت ديگه بقيشو نديدم چون براي من آزار دهنده بود. ممنون ميشم خود عسگري يا بقيه خواننده‌ها که سريال رو ديدن در مورد اين موضوع راهنمايي‌ام کنند.
0 0
پاسخ
پويان عسگري جمعه 12 خرداد 1396 ممنون از توجه شما. هيچ فيلمساز درست و حسابي‌اي بي‌دليل از صحنه‌هاي متهور و بي‌پرده استفاده نمي‌کند و اين‌کار را در نسبت با ضرورت داستانش انجام مي‌دهد. در اين سريال هم با متناسب با ظرفيت و ضرورت رنجور و مريض داستان، شاهد چنين صحنه‌هايي هستيم. ابتداي يادداشت هم اشاره کردم که اثر مريضي است. اگر طاقتش را نداريد، آن را تماشا نکنيد

نظر خود را بنویسید:
عضویت در خبرنامه 7فاز

برای اطلاع از مطالب جدید 7فاز ایمیل خود را وارد نمایید.


مطالب مرتبط





















































































استفاده از تمامی مطالب 7فاز تنها با ذکر منبع و درج پیوند مجاز است.

طراحی، پیاده سازی و پشتیبانی وبسایت توسط گروه ماز