گزیده نظرات منتقدان درباره «كافه سوسایتی» وودی آلن

 
هاليوود ريپورتر- تاد مك‌كارتي: فيلم تازه وودي الن كه فيلم افتتاحيه جشنواره كن هم بود، يك رومانس تلخ و شيرين است كه به عنوان اولين فيلم او، 40 سال پس از «آني هال» در لس‌انجلس فيلمبرداري شده و از گروه بازيگران استثنايي خود نفع زيادي مي‌برد. فيلم كه پوشيده در لايه‌اي از آهنگ‌هاي عاشقانه آن دوران است، داستان آشناي عشق بدست آمده، از دست رفته و طعم‌دار شده را روايت مي‌كند. به عبارت ديگر اين همان فرمتي است كه الن چند بار پيش از آن به تكيه كرده
7فاز:
اسكرين ديلي- جاناتان رامني: ملاقات با يك گذشته رومانتيك گاهي اوقات به وودي الن روي خوش نشان داده است (نيمه شب در پاريس) و گاهي اوقات نسبتا بد (فيلم اخير او جادو زير نور مهتاب). اما درخشش جامعه بالادستي و مطابق مد روز آمريكاي دهه 30 تصويري دلنشين در فيلم الن گرفته است، يك كمدي تلخ و شيرين كه الن را حتي در همين حيطه آشنا در حال هل دادن قايق تا رسيدن به ساحل ايده‌آل‌هاي سبك خود و جاه‌طلبي روايي‎اش نشان مي‌دهد. از لحاظ بازيگري، اين يكي از بهترين گروه بازيگران الن در طي مدتي طولاني است، گروهي شامل كن استات و سيري لنيك در نقش والدين بابي (جسي آيزنبرگ) از برانكس و استيو كرل به عنوان مردي صاحب قدرت كه با شكنندگي احساسي خود در حال تقلاست. و با وجود اينكه كريستن استوارت كاملا به درد دوره زماني كه داستان در آن مي‌گذرد نمي‌خورد –با شروع فيلم او شبيه به زني با روحيه سرزندگي و متعلق به دهه پنجاه است- اما به عنوان اجراكننده‌اي جسور در ادامه كار خود به بلوغ مي‌رسد و از لايه به لايه رازها و دگرگوني‌ها پرده برمي‌دارد.
 
هاليوود ريپورتر- تاد مك‌كارتي: فيلم تازه وودي الن كه فيلم افتتاحيه جشنواره كن هم بود، يك رومانس تلخ و شيرين است كه به عنوان اولين فيلم او، 40 سال پس از «آني هال» در لس‌انجلس فيلمبرداري شده و از گروه بازيگران استثنايي خود نفع زيادي مي‌برد. فيلم كه پوشيده در لايه‌اي از آهنگ‌هاي عاشقانه آن دوران است، داستان آشناي عشق بدست آمده، از دست رفته و طعم‌دار شده را روايت مي‌كند. به عبارت ديگر اين همان فرمتي است كه الن چند بار پيش از آن به تكيه كرده، اما با گذشتن از 80 سالگي اين كارگردان-نويسنده هنوز پربار، به شكلي خارق‌العاده به ريتم يك فيلم در سال خود پابند مانده (اگر بخواهيم به سريال شبكه آمازون او اشاره نكنيم) و داستان خيالي كوچكي را به شكلي مواج و دوست‌داشتني ساخته است كه مثل يك نوشيدني سبك سرو مي‌شود. هيچ چيز هجوآميزي در رويكرد الن وجود ندارد، مطابق معمول كاراكترهاي او همگي به جلد خود و اميال لحظه‌اي و ترديدهايشان فرو رفته و عاشق لفاظي كردن درباره آن هستند.
 
گاردين- پيتر بردشاو: آيزنبرگ در نقش بابي اجرايي بسيار نيرومند دارد و به شكلي بسيار متقاعدكننده كاراكتر پسر و مرد را با هم به نمايش مي‌گذارد. استوارت همچنين بسيار سبك‌مندانه و اغواگرانه در نقش واني ظاهر شده، اگرچه او اساسا ايفاي نقشي منفعل را برعهده گرفته است. رومانس ميان اين دو به شدت جذاب است؛ وقتي واني در اطراف نيست بابي حال خوبي ندارد و ما، تماشاگران هم همينطور هستيم. از جهات بسياري، «كافه سوسايتي» به بيان دوباره تقريبا تمام ايده‌ها و تم‎‌هاي اصلي فيلم‌هاي الن، از يك راه يا ديگري، مي‌پردازد: زندگي، شانس، سرنوشت، عشق، احساس گناه. مادر بابي در فيلم به او مي‌گويد بايد هر روز از زندگي را، انگار كه روز آخر اوست بگذراند. الن كاملا هر فيلم را با اين تصور كه فيلم آخرش است نمي‌سازد، برعكس، انگار او اين روزها در حال ساخت اولين فيلم‌هاي خود است: زيركانه، بازيگوشانه، دوست‌داشتني، كمي غيرمتمركز و بدون شوخي‌هاي متوالي كه خبر از يك نابغه بالغ در روزهاي آينده مي‌دهد.
 
ورايتي- اوون گليبرمن: در آخر به نظر مي‌رسد پيام فيلم اين باشد: مردمان زيادي در شهر مي‌چرخند و شبح عشق را با خود به همراه مي‌كشند- يك رويا از چيزي كه مي‌توانست باشد. اما اين پيامي است كه اگر قرارست راحت‌مان نگذارد بايد آن را در قلب‌مان حس كنيم، نه در سرهايمان. بيش از هر چيز، «كافه سوسايتي» شما را در روياپردازي درباره "مووي"‌اي كه مي‌توانست باشد رها مي‌كند. فقط اگر وودي الن همان‌ كاري را انجام مي‌داد كه پيش از اين در بهترين فيلم‌هايش جواب داده بودند: خود را از محدوده امن‌اش بيرون مي‌كرد.
ويسنا فولادي
نظرات
نظر خود را بنویسید:
عضویت در خبرنامه 7فاز

برای اطلاع از مطالب جدید 7فاز ایمیل خود را وارد نمایید.


مطالب مرتبط




































































































استفاده از تمامی مطالب 7فاز تنها با ذکر منبع و درج پیوند مجاز است.

طراحی، پیاده سازی و پشتیبانی وبسایت توسط گروه ماز