راهنمای جنبش‌های سینمایی - بخش دوم: رئالیسم شاعرانه (1939-1930)

كارگردانان اين جنبش صف رنگارنگي را تشكيل مي‌دهند، با كمترين احتمال از وجودي تهديدآميز براي استعداد هنري‌شان. كارنه پسر يك كابينت‌ساز, دوويويه هنرپيشه‌اي بااستعداد و ژان گرميون يك فيلمساز اهل نورماندي ‌با شوق تصنيف‌سازي در موسيقي كلاسيك بود, درحالي كه ژان رنوار از دودمان كلاود رنوار نامدار بود كه مشهور است دستي هم در نقاشي داشته.

امپاير:
فيلمسازان مهم:
مارسل کارنه, ژان رنوار, ژان ويگو, ژولين دوويويه, ژان گرميون

چيست؟ آيا فيلم خوش‌ساخت و درخشاني که در حال ديدن‌اش هستيد پر از رشک و غم عشق از دست رفته يا فقط انباشته از کنياک است؟ آيا پليس به دنبال آن‌هاست يا بدتر از آن آخرين نخ از سيگار "گولواز"شان هم تمام شده؟ آيا زندگي جز مشقت و نااميدي چيزي براي پيشکش ندارد و تنها بوسه‌ي سريع ميشل مورگان باقي مانده است من باب تسلي؟ اگر جواب‌تان به هرکدام از اين سوالات بله است پس به رئاليسم شاعرانه خوش آمديد! دوراني باشکوه در سينماي فرانسه که از دل دوره‌اي به غايت گمنام و ننگين از تاريخ فرانسه زاده ‌شد. تيرگي زمان‌اش بر آن مستولي گشت و در فيلم‌هايش شمايل‌هايي معتقد به سرنوشت ساکن شدند که اغلب ژان گابن، آرلتي يا ژان داسته آن‌ها را بازي مي‌کردند. فيلمنامه‌هايش از دل داستان‌هاي نويسندگان بزرگي مثل اميل زولا و لئو تولستوي گلچين مي‌شدند يا به قلم نويسندگان ديگري مثل ژاک پرور و چارلز اسپاک بودند. کاراکتري مثل دزد "Pepe Le Moko" با بازي گابن مثل موشي در منطقه عرب‌نشين الجزاير گرفتار شد و آريستوکرات خود ويران‌گر پير فرسني در "توهم بزرگ" سمبل کشوري در ضديت با خود و در مسير چرخشي آهسته به سمت دهانه‌ي مسدود جنگ ويران‌گر ديگري بود.

کارگردانان اين جنبش صف رنگارنگي را تشکيل مي‌دهند، با کمترين احتمال از وجودي تهديدآميز براي استعداد هنري‌شان. کارنه پسر يک کابينت‌ساز, دوويويه هنرپيشه‌اي بااستعداد و ژان گرميون يک فيلمساز اهل نورماندي ‌با شوق تصنيف‌سازي در موسيقي کلاسيک بود, درحالي که ژان رنوار از دودمان کلاود رنوار نامدار بود که مشهور است دستي هم در نقاشي داشته. باردهي اين دوره از تاريخ سينماي فرانسه با وجود کولابي عميق از نويسندگان، طراحان صحنه، سرايندگان و ستارگان سينمايي فوق العاده بااستعداد برانگيخته‌تر شد و گابن باهوش و جذاب هم به مثابه‌ي يک همفري بوگارت براي فرانسوي‌ها به پيکره‌اي خوش‌تراش تبديل گشت.

فيلم‌هاي مهم: L’Atalante (1934), Pepe Le Moko (1937), توهم بزرگ (1927), قاتل پيرزن (1937), بندر سايه‌ها (1938), سپيده دم (1939)

بر چه چيز تاثير گذاشت؟ کارگردانان فرانسوي از گدار تا برسون سرمست کمال فاتاليسم شاعرانه شدند، اما اين جنبش مرزها را هم درنورديد. نئورئاليست‌هاي ايتاليايي مثل لوکينو ويسکونتي که در دو فيلم رنوار به عنوان دستيار کارگردان کار کرده بود و ميکل‌آنجلو آنتونيوني که او هم با رنوآ همکاري داشت و دستيار کارگردان کارنه هم بود هر دو تحت تاثير همتايان فرانسوي‌شان بودند. "Pepe Le Moko" دوويويه به داستان مرد سوم گراهام گرين جاني تازه بخشيد و معجون شهامت آميخته با غزل‌سرايي‌اش نشان خود را بر کساني مثل ترنس ديويس، آکي کوريسماکي و استيون سودربرگ برجاي گذاشت.

نکته: در کارتون پيپي لا پيو به فيلم "Pepe Le Moko" دوويويه ارجاع داده شده است.

چه بايد گفت: "مرد بزرگ ستايش نشده‌ سينماي فرانسه ژولين دوويويه مورد تحسين و تکريم کساني مثل ژان رنوآر, اينگمار برگمن و اورسن ولز قرار گرفته است."

چه نبايد گفت: " آن زمان‌ها کسي چراغ مه‌شکن نداشته است؟"

ويسنا فولادي
نظرات
ali bolghak سه شنبه 19 مرداد 1395 salam khanume fooladi
mishe lotfan in matlabo vasam email konid ? (mehrad)
jjhiddenz@gmail.com
0 0
پاسخ

ali bolghak سه شنبه 19 مرداد 1395 kheili mamnoon
0 0
پاسخ

نظر خود را بنویسید:
عضویت در خبرنامه 7فاز

برای اطلاع از مطالب جدید 7فاز ایمیل خود را وارد نمایید.


مطالب مرتبط




































































































استفاده از تمامی مطالب 7فاز تنها با ذکر منبع و درج پیوند مجاز است.

طراحی، پیاده سازی و پشتیبانی وبسایت توسط گروه ماز