تلویزیون در سال 2013 از نگاه نویسنده گاردین

گاردين: بركينگ بد تا لحظه‌هاي آخر پخش هم به شدت مورد استقبال قرار گرفت و در بعضي ايالت‌ها به عنوان بهترين سريال تاريخ تلويزيون آمريكا معرفي شد.

مارک لاوسون/ گاردين: امسال سالي بود که سريال‌هاي تلويزيوني به واسطه پخش سريال House of Cards در سرويس اينترنتي Netflix، از جعبه جادويي گريختند. اما اگر شبکه Netflix در پخش برنامه‌هاي تلويزيوني بدون نياز به داشتن دستگاه تلويزيون پيش‌قدم شده است، گاهي اوقات پيشنهاد اينکه شبکه‌هاي تلويزيوني هم يک سري دستگاه تلويزيون بدون برنامه داشته باشند وسوسه‌ات مي‌کند. در سال‌هاي اخير نظر دادن در مورد ذات برنامه‌هاي کريسمس تلويزيون که اتفاقا پس‌رفت هم دارند، رايج شده است. آيا اينکه برنامه‌هايي مثل Morecambe & Wise يا The Two Ronnies هنوز هم در قلب برنامه‌هاي تلويزيوني براي سه دهه بعداز ساخته‌شدن‌شان جاي دارند، نشانه‌اي از احترام است يا يک جور نااميدي از خلاقيت؟
اگر چه که اين بار دژاووي اواخر ماه دسامبر، تمايل برنامه‌سازي را در 12 ماه قبلش نشان مي‌دهد. تقريبا تمام برنامه‌هايي که ديديم را يک‌بار ديگر ديده بوديم، حالا يا به طور مستقيم يا غيرمستقيم. چيزي که به نظر بعد از 13 سري از سريال I´m a Celebrity … Get Me Out of Here! از سال 2002 تا 2013 تبديل به حق انتخابي خسته کننده شده بود، به طرز غافل‌گيرکننده‌اي رکورد بيننده را در اصلي‌ترين شبکه تبليغاتي تلويزيوني بريتانيا به خودش اختصاص مي‌دهد. آنهم شبکه‌اي که انگار مانند اسمش، برنامه‌هايش هم دارند عقب گرد مي‌کنند. ITV1 به ITV که همان 60 سال پيش در ابتداي تاسيسش بود تغيير نام داده است. بروس فورسيث که حالا برنامه کاري سبک‌تري در برنامه Strictly Come Dancing براي خودش انتخاب کرده بازنشسته شدنش را در يک مصاحبه با روزنامه رد کرده و گفته که مي‌داند حتي يک پيرمرد 85 ساله‌ي سالم هم در آخرين مراحل زندگي‌اش است. او وقتي اولين تبليغ‌ها از تلويزيون پخش مي‌شدند تقريبا 25 ساله‌اش بوده. اما سايمون کوولِ 54 ساله در رابطه با روي‌ پا بودن برنامه تلويزيوني‌اش نگراني بيشتري نسبت به فورسيث دارد. صرف نظر از رتبه برنامه The X Factor، شبکه ITV قرارداد جديدي را به اين برنامه و البته Britain´s Got Talent تا سال 2016 پيشنهاد کرده است. اما کوول قول داده است که براي سال آينده در قوانين برنامه‌اش تغييراتي ايجاد کند، آنهم زماني‌که بايد برنامه هجو Harry Hill´s Cowell musical, I Can´t Sing! را که در فوريه شروع مي‌شود تحمل کند.
سرزندگي مجدد I´m a Celebrity … Get Me Out of Here! به نظر مي‌رسد که به خاطر حضور جويي اسکس از رياليتي‌شو The Only Way Is Essex است حتي اگر جويي نتواند ساعت بخواند. تقريبا تمام برنامه‌ها ادامه چيز ديگري بودند. تنها شبکه‌هاي تلويزيوني ورزشي بودند که برنامه‌هاي دست اولي که قبلا در تلويزيون نديده بوديم، توليد کردند. مثل برنامه‌اي که از اندي موري برنده جام تنيس مردان ويمبلدون ساختند که در ان اندي در طي سه ساعت پيچيدگي‌هاي رواني و درگيري‌هاي عصبي‌اش را وراي رويکردي داستاني تعريف مي‌کند.
برجسته‌ترين سريال اين دوران Broadchurch که از شبکه ITV پخش مي‌شود و هشت يکشنبه پشت سر هم را به خودش اختصاص داده حساسيت ملي را با درونمايه داستاني جنايي دنبال مي‌کند. اگرچه که اين داستان‌ها اجبارا در دورسِت شهري در جنوب انگلستان به جاي کشورهاي اسکانديناوي‌اي و به زبان انگليسي به جاي زيرنويس زبان نورديک اتفاق مي‌افتد. و دو سريال موفق شبکه BBC2 يعني Top of the Lake و The Fall هم فارغ از ژانر به صورت جغرافيايي در نيوزلند و شمال ايرلند اتفاق مي‌افتند. دوبازيگر زن آمريکايي اليزابت ماس و گيليان اندرسن هردو وانمود مي‌کنند که اهل جايي ديگر هستند. چيزي که به نظر يک تصادف ساده نيست. اين اتفاق براي بازار فروش سريال‌هاي آمريکايي و باقي ماندن در رقابت با برنامه‌هاي اندک سريال‌هاي انگليسي ضروري است.حتي مراسم سالانه تلويزيون آمريکا نشان مي‌دهد که تهيه‌کنندگان انگليسي خيلي دلشان نمي‌خواهد سريال جديدي را شروع کنند.
Breaking Bad که در آن يک معلم شيمي رو به مرگ تبديل به سلطان ماده مخدر شيشه مي‌شود از سال 2008 در شبکه تلويزيوني AMC نمايش پيدا کرده و تا لحظه‌هاي آخر پخش هم به شدت مورد استقبال قرار گرفت و در بعضي ايالت‌ها هم به عنوان بهترين سريال تاريخ تلويزيون آمريکا معرفي شد و پشت سر آن هم سريال‌هايي مثل The Wire يا The Sopranos قرار داشتند.
ديويد ساچت بعد از فيلمبرداري 70 داستان از مجموعه داستان‌هاي پليسي آگاتا کريستي با محوريت شخصيت هرکول پوآرو، صحنه مرگ کاراگاه را بازي کرد. صحنه‌اي که به بينندگانش اين فرصت را داد تا هم‌زمان هم بتوانند براي شخصيت افسانه‌اي‌شان و پايان ماراتن بازي او در اين نقش و هم براي پايان دوره طولاني سر يک ساعت مشخص سريال ديدن عزاداري کنند. ساعتي که هر هفته يک‌بار و آن‌هم با تشخيص پخش کننده بود. اگر هر بازيگر ديگري به غير از ديويد ساچت اين نقش را بازي مي‌کرد آيا ITV مي‌توانست سريال را براي 24 سال روي صفحه‌هاي تلويزيون ببرد؟ و يا اگر صنعت سريال‌سازي اين امکان را پديد مي‌آورد که بايد براي ديدن آن هزينه پرداخت کنند آيا همه باز هم به تماشاي آن مي‌نشستند؟ به هر روي سال 2013 سالي بود که شبکه BBC به خاطر عدم علاقه بينندگانش، امکان تماشاي سه بعدي برنامه‌هايش را رها کرد؛ مويد اين نکته که تلويزيون برخلاف تلفن ممکن است امکانات تکنولوژيک جديد را برنتابد.

اميد غيايي
نظرات
murray يكشنبه 21 ارديبهشت 1393 ترجمه ضعيفي است. از خوندن متن منصرف شدم
2 0
پاسخ

فرهاد سه شنبه 23 ارديبهشت 1393 مطلب خيلي خوبي بود و حاوي نکات دسته اولي که تا پيش از اين ازشون اطلاعي نداشتم...از اين دست مطالب بيشتر کار کنين.
0 0
پاسخ

7فاز سه شنبه 23 ارديبهشت 1393 دوست عزيز ناآشنا بودن اسامي براي شما، به معني ضعيف بودن ترجمه نيس..انصراف خود را گردن متن و ما نياندازيد !
0 0
پاسخ

صورتي سه شنبه 23 ارديبهشت 1393 ترجمه خيلي هم خوب بود و مطلب هم سرراست و تميز
مثل هميشه ممنووون
0 0
پاسخ

نظر خود را بنویسید:
عضویت در خبرنامه 7فاز

برای اطلاع از مطالب جدید 7فاز ایمیل خود را وارد نمایید.


مطالب مرتبط

























استفاده از تمامی مطالب 7فاز تنها با ذکر منبع و درج پیوند مجاز است.

طراحی، پیاده سازی و پشتیبانی وبسایت توسط گروه ماز