گزیده نظرات منتقدان درباره «سیکاریو» دنی ویلنو

گاردين- پيتر بردشاو: "آيا دني ويلنو تاج پادشاهي مايكل مان را بر سر گذاشته؟ يا شايد تنها آن را قرض گرفته است؟ سيكاريو يك اكشن هيجان‌انگيز خشونت‌گرا است كه ترس و پارانويا را به عنوان واكنشي دربرابر اين رويكرد مي‌پذيرد. نوعي احساس مورموركننده متداوم در استفاده از خشونت عليه دشمن وجود دارد كه در راستاي كسب اعتماد و باخبر شدن از جرياني كه در تيم خودي مي‌گذرد اتخاد شده
7فاز: فيلم سينمايي «سيکاريو» بازتابي از خشونت کارتل هاي مواد مخدر در مکزيک و پاسخ خشنونت بار ماموران آمريکا است. اين فيلم پرحادثه و خشن به کارگرداني دنيس ويلنوو از بازي اميلي بلانت، بنيسيو دل تورو و جاش برولين بهره مي برد.
کارگردان کانادايي در افتتاحيه فيلم که چندي پيش در نيويورک برگزار شد در باره کاربرد خشونت در فيلم گفت: هميشه اين وسوسه وجود دارد که خشونت را با خشونت جواب بدهيم، اما مي دانيم که اين چرخه ادامه پيدا کرده و به اشکال ديگري از خشونت دامن مي زند. پس راه حل چيست؟ من راه حلي ندارم فقط سوال را مطرح مي کنم. چطور بايد با اهريمن بجگيم؟ آيا براي مبارزه با هيولا ما هم بايد هيولا بشويم؟
جاش برولين در نقش رييس ماموران دولتي درباره سوال اصلي فيلم و مجاز بودن کاربرد خشونت عليه کارتل ها بيان کرد: در چارچوب فيلم که داستاني است بله، اما فکر نمي کنم کسي آن را به عنوان راه حلي براي وضعيت موجود نگاه کند. فکر نمي کنم اين نکته فيلم است. هدف فيلم آگاه کردن وجدان نسبت واقعيت است، فيلم به واقعيت بسيار نزديک است و به همان خشونت واقعيتي است که جريان دارد. «سيکاريو» به معني آدمکش اولين بار در جشنواره کن سال جاري نمايش داده شد و با استقبال عمومي منتقدان مواجه شد.
 
امپاير-دن جولين: "اگر عدالتي در دنيا وجود داشته باشد "سيکاريو" را به يک آهنرباي اسکاري تبديل خواهد کرد. دل تورو و بلانت اجراکنندگان قدرتمندي هستند، ويلنو خودش هم اين‌چنين است و امسال بايد واقعا همان سالي باشد که راجر ديکينز با 12 نامزدي اسکار بالاخره يکي را به چنگ بياورد. از دريچه چشمان او که هميشه از بالاي آسماني بي‌ابر به پايين نگاه مي‌کند و سايه مواج  جتي غيرقابل شناسايي را ردگيري مي‌کند، سرزمين جنوبي مرز تبديل به دگردنيايي تهديد‌آميزمي‌شود. شايد اين يک استعاره بصري عامدانه باشد. همه ما هرچه باشد در سرزمين بيگانه‌ها زندگي مي‌کنيم."
 
اينترتينمنت ويکلي- کريس ناشاواتي: "فيلم قبلي ويلنو "زندانيان" در سال 2013 ساخته شد، مديتيشني آرام‌تر و ساکن‌تر درباره خشونت و انتقام. سيکاريو در مقايسه با آن فيلم حتي از اطمينان بيشتري هم برخوردار است. کاراکتر بلانت، کيت به ذهن آگاه گروه و "سيکاريو" تبديل مي‌شود. او تمام اجرايش را روي حالات تاثيرگذار چهره خود پياده کرده. طرفداران نيمه اول زندگي حرفه‌اي او، زماني که در نقش دخترهاي اهل مد بامزه و جالب‌توجه بازي مي‌کرد حالا ديگر باور کرده‌اند که او مي‌تواند قهرمان زن فيلم‌هاي اکشن درجه يکي مثل "سيکاريو" و محصول سال گذشته "لبه فردا" باشد."
 
سالون- اندرو اوهاير: "ويلنو با "سيکاريو" (معادل مکزيکي کلمه "هيت‌من") به موضوعي رسيده است که با توانايي‌هاي او در رهبري موقعيت‌هاي اضطراب‌آور و خشونت‌آميز و همچنين تمايل‌اش به بيش از اندازه پختن سوپ و آتش زدن آشپزخانه به خوبي تطابق دارد. "سيکاريو" نواقص خودش را دارد. اما جنون، تراژدي، سايه ابهام‌آميز المان‌هاي هارور در جنگ کارتل‌ها از نواقص داستان نيست."
 
نيويورکر- آنتوني لين: "دني ويلنو براي سرگرمي چه کار مي‌کند؟ آيا مي‌داند خوش‌گذراني يعني چه؟ جواب دادن به اين پرسش‌ها کار آساني نيست. تماشاي سه‌گانه کارنامه او "ويران‌شده" (2010)، "زندانيان" (2013) و "دشمن" (2013) مثل اين است که خودتان را تنها به مطالعه کتاب‌هاي کافکا و آثار متاخر توماس هاردي مقيد کنيد. کاراکترهاي ويلنو به نظر اين باور رعب‌آور را در خود تثبيت کرده‌اند که سرنوشتي يگانه از آن‌ها جداناشدني است. چنين چيزي درباره فيلم آخر او "سيکاريو" هم صدق مي‌کند، فيلمي که ميزان اميدواري خود را به ندرت بالا مي‌برد و با وجود اينکه داستان آن در مرز ميان ايالات متحده و مکزيک مي‌گذرد اما هيچ تمايلي به نگاه بسوي خورشيد ندارد. "
 
گاردين- پيتر بردشاو: "آيا دني ويلنو تاج پادشاهي مايکل مان را بر سر گذاشته؟ يا شايد تنها آن را قرض گرفته است؟ سيکاريو يک اکشن هيجان‌انگيز خشونت‌گرا است که ترس و پارانويا را به عنوان واکنشي دربرابر اين رويکرد مي‌پذيرد. نوعي احساس مورمورکننده متداوم در استفاده از خشونت عليه دشمن وجود دارد که در راستاي کسب اعتماد و باخبر شدن از جرياني که در تيم خودي مي‌گذرد اتخاد شده، اين آگاهي با اين حال شايد کمي ديروقت از راه برسد. اميلي بلانت  در اولين نگاه يک بازيگر نمايشي براي اين فيلم به نظر مي‌رسد. او را اولين بار در حمله‌اي عليه پناهگاه مخفي کارتل مکزيکي در محدوده آمريکايي‌ها مي‌بينيم. او ترکيبي از اعتماد بنفس، سردرگمي و‌آسيب‌پذيري در اجراي خود به نمايش مي‌گذارد که در برابر کاراکترهاي مرد بالادستي او اسلحه خوبي به شمار مي‌آيد. فيلمنامه تيلور شريدان بازيگر و نويسنده نيز دقايق بي‌نظير زيادي را در خود دارد."
 
نيويورک تايمز- اي.او اسکات: "کارگردانان بسياري فيلم‌هاي خشن مي‌سازد. دني ويلنو درباره خشونت فيلم مي‌سازد؛ اين دو با هم تفاوت دارند. فيلم آقاي ويلنو با کمک فيلمنامه تيلور شريدان و فيلمبرداري از خود مطمئن راجر ديکينز و موسيقي جوهان جوهانسن که باعث مي‌شود به آرامي دچار حمله قلبي شويد به نکات برجسته ژانر احترام گذاشته و در عين حال از کليشه‌هاي معمول آن دوري مي‌کند. اين کار راحتي نيست و او کاملا در اين مسير موفق نمي‌شود. با اين حال تلاش مي‌کند تصوير اخلاقي پيجيده‌اي را در عوض بازسازي يک نمايش اخلاق‌گرا ارائه کند."
ويسنا فولادي
نظرات
امير پنجشنبه 10 دي 1394 فيلم مثل صحنه به پرواز در امدن هواپيما شروع به اوج گرفتن ميکنه و تماشاگر رو در حالي که روي بال هواپيما نشسته به ارتفاع ميبره و تا انتها ترس و تعليق رو در تماشاگر نگه ميداره.
5 1
پاسخ

نظر خود را بنویسید:
عضویت در خبرنامه 7فاز

برای اطلاع از مطالب جدید 7فاز ایمیل خود را وارد نمایید.


مطالب مرتبط




































































































استفاده از تمامی مطالب 7فاز تنها با ذکر منبع و درج پیوند مجاز است.

طراحی، پیاده سازی و پشتیبانی وبسایت توسط گروه ماز